“اج کل دے لخاری”

تو ظالم حکمراں کو قوم دا سردار لختیں 
کمینہ رج کے ہوندے، صاحبِ دستار لختیں 
ہر اک غاصب کو تو حق دا علمبردار لختیں 
کٹورے کہن کے پھردے فر بی تو خوددار لختیں 

جہڑا گل حق دی کردے، اس کو تو غدار لختیں 
بڈا اہلِ قلم بنڑدیں، ورے بے کار لختیں 

الیکشن جد بی ہوندے، ہو کے جانبدار لختیں 
تو خدمتگار لخدیں، قوم دا غمخوار لختیں 
نڈر، بے باک لخدیں، صاحبِ کردار لختیں 
تو ان پڑھ، جاہلاں کو قوم دا معمار لختیں 

کلاوے پہر کے لخدیں، چہوٹھ دے انبار لختیں 
بڈا اہلِ قلم بنڑدیں، ورے بے کار لختیں 

جناں کیتا اے بیڑہ غرق او رسماں بی لختیں؟
کوئی غیرت دے ناں تا قتل ہووے تاں بی لختیں؟
کچہری، جیل تے تھانے دیاں لڑزاں بی لختیں؟
کسی سرکاری افسر کو تو بدعنواں بی لختیں؟

کیاں تو زندگی دی راہ کو ہموار لختیں 
بڈا اہلِ قلم بنڑ دیں، ورے بے کار لختیں 

جڑہی قانون کردے روز، ناانصافیاں لخ
غریباں مفلساں دی بے سرو سامانیاں لخ
سرِ بازار ہر دن بِکدیاں مجبوریاں لخ
جنہاں دی لوڑ اے دنیا کو او تبدیلیاں لخ

حسابِ زندگی دے دو تے دو کو چار لختیں 
بڈا اہلِ قلم بنڑدیں، ورے بے کار لختیں 

کدے تعریف لختا کر، کدے تنقید لختا کر
تو راجاؔ پے نہ جلدا کر، ذرا تمہید لختا کر
عداوت جد لخے کوئی، تے تو تردید لختا کر
کہ مایوسی اے ہر پاسے کوئی امید لختا کر

کدے دہشت، کدے وحشت، کدے چینکار لختیں 
بڈا اہلِ قلم بنڑدیں، ورے بے کار لختیں 

امجد علی راجاؔ