تو چاہندیں تے مڑے کولوں کنارہ ہو بی ہکدے
میں ڈکدا ناں، ورے تھوڑا گزارہ ہو بی ہکدے

خدایا بے نیاز ایں تو، ورے اتنا تے دس چھڑ
تڑا در چھوڑ دیواں، تُک گوارا ہو بی ہکدے؟

ذرا جی گل تے اے لیکن ذرا جی گل نہ سمجھیں
ذرا جی گل قیامت دا اشارہ ہو بی ہکدے

سزا دیندا نی دنیا بچ کوئی بی بے وفا کو
ورے اگلے جہاں بچ اے ادارہ ہو بی ہکدے

نہ ایویں روگ لا، اے زندگی ملدی نیں مڑکے
مجازی عشق دا کے اے، دوبارہ ہو بی ہکدے

وفا بھی کر، بسا بی کر، ورے اے یاد رہوے
نفع ہوندا تے اے لیکن خسارہ ہو بی ہکدے 

یقینی بے یقینی بچ پھسے دے دل بچارہ
کہ وعدہ سچ بی ہو ہکدے تے لارا ہو بی ہکدے 

جدائی بچ مڑا بی کج نہ کج تے ہاتھ ہوسی
قصور اس دا نہ ہو سارے دا سارا، ہو بی ہکدے

بجھی دی اگ اے راجاؔ فر بی پھوکاں مارداں میں
دبے دا چھائی بچ کوئی انگارہ ہو بی ہکدے

شاعر: امجد علی راجاؔ